Soms is het zo simpel

Tijdens het natte najaar van vorig jaar had ik het ineens gehad. Stond ik daar, met gevaar voor gebroken ledematen en op z’n minst blauwe plekken bij een mogelijke val van de trap, de was op te hangen aan een wankel doorgebogen rekje in het trapgat. Waarna ik mij weer naar beneden moest zien te begeven, met mijn hoofd manoeuvrerend tussen nat wasgoed door. En het wilde potverdrie nog niet eens drogen ook! Ik was het ineens zo beu!

IMG_0170.jpg
Het kamikaze-trapgat naar de zolder

Jarenlang ging het prima, maar ja, toen waren de pubers nog klein en schattig, en de kleertjes idem dito. Inmiddels zijn ze wat centimeters langer en produceren ze meer was. Sportkleding dient op z’n minst twee dagen later weer droog te zijn, want dan hebben ze het weer nodig. En ze hebben ook geen kasten vol kleding want vooral de puberdame heeft er een handje van om kleding van een vorige seizoen zo weer af te schrijven. “Dat kan echt niet meer, hoor mam!” Dan liever wat minder kleding wat ook werkelijk afgedragen wordt dan planken vol kleding die de volgende winter weer afkeurend bekeken wordt.

Zat dus! Ik bracht het gammele rekje naar de milieustraat en mikte mijn was in de droger. En dit ging prima, de rest van de herfst en winter lang. Die droger kochten we een tiental jaren geleden omdat de man toen bij Bosch werkte, voordelig Bosch-apparaten kon kopen, onze wasmachine sneuvelde en met het oog op bedplassende en bedden-onderkotsende kinderen ons toen een droger ook wel handig leek. Was het ook, bij die ene keer dat ik midden in de nacht nat of ondergekotst beddengoed stond te wassen. Op een enkele keer na gebruikte ik de droger niet. Maar ze staan er wel mooi bij,  ons was- en droogduo (inmiddels heeft de droger wel een andere (was)partner).

Toch kreeg ik ineens wroeging. Jarenlang gebruike ik de droger niet, en nu, met die stijgende energieprijzen, ging ik ineens een extra energieslurper in dienst nemen! Oké, de was kan met het naderende voorjaar weer wat vaker naar buiten, maar als ik ergens een pleuris-hekel aan heb is half-natte was weer naar binnen moeten halen om het voor de tweede keer op te moeten hangen/in de droger te doen, omdat het tóch is gaan regenen. Dus dat doe ik alleen met grote kans op een droge dag.

Manlief en ik keken er eens goed naar en bedachten iets wat we natuurlijk al jaren eerder hadden kunnen bedenken: we spannen gewoon wat waslijntjes óp de zolder! Tjonge, voor dat inzicht hebben we wat jaren nodig gehad 😉 Ruimte genoeg (check), raam voor ventilatie (check), geen gevaar om onder aan de trap te liggen (check) en nog eenvoudiger te regelen met welgeteld 2 materialen: haakjes en waslijn. Die ik in huis moest hebben, ware het niet dat ik een losse waslijn laatst naar de kringloop had gedaan 😦 Die de kringloop natuurlijk niet meer had, tja……

1 euro (nieuwe waslijn) en een kwartiertje verder, fixte ik vanmorgen onze nieuwe droogplek in elkaar. Tadaah!

IMG_0169.jpg
Het extra rekje stond er al voor wol en ander spul wat niet in de droger kan.

Er hangen nu 3 lijnen maar indien nodig maak ik er zo nog een paar bij. Zo simpel kan het zijn! As we speak is het inmiddels gaan regenen en ben ik blij dat het nu dus op zolder hangt en niet hier:

IMG_0171.jpg

Advertenties

Mijn week in foto’s (1)

Het lukt me nog steeds niet om er met meer regelmaat blogjes uit te kloppen. Ik wil wel maar vaak genoeg denk ik dan: pffff…..zo interessant is het allemaal niet wat ik te vertellen heb. Daarom maar eens wat hap-snap dingen die deze week op mijn pad kwamen.

8A5E977F-7371-4E96-8058-EA7C9F570610

Koffie…..ja, koffie! Missie mislukt dus! Maar ik werd zo flauw van al die thee. Dus tja……

13BA5FE3-1B88-4456-91F5-DCE7ED14A56C

Dit is mijn huishoudschriftje. Hierin schrijf ik per dag de huishoudelijke en extra klusjes die ik wil doen, noteer ik even snel wat ik aan boodschappen heb uitgegeven, en houd ik per week de meterstanden bij. Geen moeilijke huishoudschema’s, geen budgetten. En ik vind het compleet nutteloos om een bullet journal bij te houden met mooi versierde ge-hand-letterde letters en stickertjes, etc. Mijn hobby niet!

3228D11E-BB5E-4F7C-8826-8428FB4588D1

Wel mijn hobby! Deze vrolijke deken wordt voor mijn vader. Wel de laatste keer dat ik met acryl werk. De laatste bollen acryl die ik overhoud gaan naar mijn haak-vriendinnen.

3780FE91-7574-450E-A5A5-D931A6BC5743

Voortaan wil ik alleen nog maar met natuurlijke materialen werken, zoals wol en katoen. Deze breide ik van shetlandwol. Maar met de kou had ik er niets aan aangezien ik nog steeds de draadjes moet instoppen. Stom werkje!

2932B949-6B3D-463A-9075-DA648F9D3F9C

Hier vulde in mijn after-griep dagen vooral mee, met vampiers! Zo niet mijn genre, maar Tineke van Ogma wist mij over te halen om het toch eens te proberen. Tineke is een wijs mens! Dit is mooi!

EC4BF08E-C0EA-4E6A-AE94-5EAF314B4995

Plant! De man houdt van planten maar ik ben een slecht binnen-planten-mens. Ik kocht 3 nieuwe plantjes en deed mezelf en de man de belofte dat ik mijn leven zal beteren.

7968482F-FDF8-4275-B79D-6976F2050350

Bijna jarig, en ik wist natuurlijk geen kadootje. De man vond dat stom, ik niet. Ik wil geen sieraden die ik niet draag, bloemen die niet in de tuin staan, nieuwe boeken want bieb en tweedehands zijn veel leuker, en nog meer niet. En een keukenmachine heb ik al, verwend nest dat ik ben. Maar mijn hand-pureerzeef is roestig dus bestelde ik bij de laatste webwinkel die m nog had de pureerzeef voor mijn trouwe Kenwood-machine. Deze uitvoering is inmiddels uit het assortiment dus nu maar hopen dat de motor nog heel lang meegaat anders is elk extra onderdeel zonde van het geld. Verder vier ik het niet, lekker rustig! We gaan gezellig met z’n viertjes wat eten.

Stoppen met koffie?

Inmiddels ben ik al 4 dagen koortsvrij, maar ben ik nog niet volledig hersteld van de griep. Vooral mijn darmen protesteren tegen allerlei etenswaren, en niet alles smaakt me nog. Vooral koffie is één van de dingen waar mijn spijsvertering van op scherp gaat staan. Daarnaast vind ik het ineens smerig smaken.

Waarom dan weer begonnen, vraag ik me nu ineens ernstig af. De eerste 30 jaar van mijn leven heb ik het prima zonder gedaan. Ooit probeerde ik af te kicken maar de hevige hoofdpijn die ik als gevolg daarvan kreeg maakte dat dat niet lukte. En dat terwijl ik altijd maar 2 koppen per dag drink. Maar nu twijfel ik, nu mijn lichaam er zo heftig tegen protesteert, of het moment nu niet daar is. De afgelopen twee dagen kreeg ik met moeite 1 kop weg.

Als je op internet gaat zoeken vind je allerlei voordelen die het drinken van koffie heeft. Maar tegenover al die voordelen vind je even zo veel nadelen. Zelf heb ik het gevoel dat ik sinds ik koffie drink onrustiger ben geworden. Daarnaast denk ik dat mijn hoofdpijn-gevoeligheid groter is geworden. Tevens staat het verslavende karakter me steeds meer tegen.

Dus misschien moet ik het er maar eens op wagen, nu mijn lichaam er eigenlijk al van afgekickt is. Nu maar hopen dat die twee koppen van vandaag en gisteren niet weer net voldoende waren om de verslaving weer in stand te houden. Wordt vervolgd!

Drinken jullie koffie? En heb je ooit overwogen om af te kicken?

Laat het nu echt maar voorjaar worden, zucht!

Als het universum graag grappen maakt, moet het nu vast erg om zijn eigen grap lachen. Ik lach even echter niet mee, want lachen doet pijn. Ik lig namelijk al 4 dagen met koorts in bed, de griep.

Ging het net met de man iets beter, liep ik nog grapjes te maken dat ik sterker was dan het Norovirus wat bij mij vader in het verpleeghuis huishield, werd ik ineens neergekacheld door een akelige griep! Ik kan me 2 keer eerder een griep voor de geest halen, en altijd ben ik er doodziek van. Ik vond het herstellen van een blindedarmontsteking een makkie vergeleken met griep, echt!

Ik overweeg zelfs om volgend jaar op eigen kosten een griepprik te gaan halen. Dat vrijwaart je niet van het krijgen van de griep maar reduceert de kans wel aanzienlijk. Dit virus had ie in ieder geval getackeld.

En ja, ik ben gezond en zeker geen watje maar kan me helemaal voorstellen dat hier (wat zwakkere) mensen aan dood kunnen gaan.

Maar a la, daar heb ik nu niets aan, het is nu een kwestie van uitzieken. En daar ben ik geloof ik niet zo goed in. Een pluspuntje: deze sporthater heeft wel al een aantal keer genoten van onze olympische kampioenen. Want sport kijken is wel redelijk te doen met een koortsig hoofd, een Netflix-serie kijken niet.

Tot later (met weer een wat helderder hoofd, hoop ik!).

Goede Tijden, Slechte tijden

Dacht ik na het gedoe met de kat weer mijn tijd terug te hebben, begon ineens de man ‘raar’ te doen. Vorige week zondag snoeide hij een boom. Van onze sierappel in de voortuin dreigde een tak door te scheuren, waarschijnlijk veroorzaakt door die ‘verschrikkelijke’ januari-storm. Echt, het stormt hier in Limburg altijd amper. Als er dan ook storm voorspeld wordt, lach ik altijd een beetje schamper. In het zuiden is dat dan meestal niet meer dan een beetje woei. Maar nu was het (de 2e keer op rij) ook menens. Her en der waaiden er in ons stadje dikke bomen om, de schutting van de buurjongen dreigde op mijn auto te vallen en ja, ook ons boompje had moeite met de storm te doorstaan.

Een tak dus, die afgezaagd moest worden om verdere schade te voorkomen. Dat deed de man wel even. Nou, dat even viel wat tegen maar hij kwam de ladder weer af met afgezaagde tak en een pijnlijke schouder. Waar we niks achter zochten want we worden tenslotte wat ouder (ahum) en ook wat minder soepel. Maar ’s avonds ging het mis. Hij vleide zich in bed en ineens voelde hij een heftige hoofdpijn opzetten die via zijn achterhoofd naar voren trok. Huilend van de pijn wist hij 2 pijnstillers naar binnen te werken en na een poosje viel hij uiteindelijk in slaap.

De volgende ochtend bleef hij hoofdpijn houden, gelukkig wel wat minder dan de pijnaanval van de nacht ervoor maar wel in die mate dat hij zich ziek meldde. Om diezelfde avond weer zo’n pijnaanval te krijgen. Geschrokken belde ik de huisartsenpost maar aangezien er geen verdere signalen waren dat het iets acuuts zou kunnen zijn met flinke pijnstillers weer naar bed.

De volgende dag aangeklopt bij onze eigen huisarts die constateerde dat het waarschijnlijk spieren waren die overbelast waren. Dus pijnstillers, pijnstillers en nog eens pijnstillers. Inmiddels zijn we een week verder, leek het even wat beter te gaan, maar was ie gisteren weer terug bij af. Dus voor vandaag staat weer een bezoek aan de huisarts op het program.

Tja, zo kwakkelen we de januarimaand wel door, en daar waar ik normaliter niet zo’n moeite heb met de saaie maanden voor het voorjaar, mag het van mij wel voorjaar worden nu. Er komt erg weinig uit mijn handen. Het is geen drama hoor, maar stiekem had ik me toch wat goede voornemens gemaakt (hardlopen weer met wat meer regelmaat oppakken, eens flink de bezem door het huis, klusjes afronden die er al heel lang liggen). Verder zat ik vorige week nog met mijn moeder in de rechtbank om de bewindvoering over mijn vader te regelen. Iets wat achteraf een klusje van niks bleek te zijn, tenminste de toewijzing zelf, maar wat ik toch wel spannend vond. Nog nooit eerder was ik in een gerechtsgebouw geweest en ook al was het een prachtig gebouw, het was ook wel iets wat indruk op me maakte. Mijn moeder en ik werden er een beetje lacherig van. Tja, dat zijn van die dingen die je in het leven tegen kan komen.

Omdat ik naar Utrecht moest voor de bewindvoeringszaak en niet het risico wilde lopen om te laat te komen, vertrok ik al wat eerder en dook van te voren de kringloopwinkel in waar ze een redelijk grote boekenafdeling hebben. En kwam er, zeer in mijn nopjes, met drie prachtige boeken weer uit.

46C3A9DF-768E-4820-ADBE-565C36150A13

Zulke mooie kringloopvondsten doe ik in onze eigen stad nooit. Sterker nog, de enige mooie boeken die ik hier tegenkom zijn de boeken die ik er zelf heen heb gebracht. Tja, en die heb ik al gelezen 😉

Ik worstelde me trouwens tot op ongeveer de helft van “Het spel van de engel” van Carlos Ruiz Zafon, en in tegenstelling tot “De Schaduw van de wind”, wat ik prachtig vond, vond ik dit echt helemaal niets. Zo niets, dat ik besloot om er niet meer verder in te lezen. Ik heb dit en het volgende deel (De gevangene van de hemel) maar direct op MP gezet. In het derde deel komen namelijk het eerste en het tweede deel samen. Helaas van de leuke sintkadootjes, maar er zijn te veel mooie boeken om iets met tegenzin te moeten lezen. Vervolgens las ik namelijk het boek “Ze is zoek” van Emma Healey binnen mum van tijd uit.

Nou, zo reilt het zeilt het hier dus, met goede en slechte tijden. De man is inmiddels naar de huisarts vertrokken, gelukkig bij ons op de hoek van de straat. Hopelijk levert dat weer wat meer inzicht op en vooral zicht op verbetering.

Minder te kiezen

Zoals ik eerder al eens schreef ben ik bezig met het digitaliseren van alle recepten die ik heb. Ik heb een aantal leuke kookboeken staan waar regelmatig uit gekookt en gebakken wordt maar ik heb ook 3 mappen met uitgeknipte recepten (uit Allerhandes, Libelles, foldertje van de slager, etc.). Deze recepten heb ik allemaal ooit eens geprobeerd en waren goedgekeurd, maar sommige recepten komen nog uit de tijd dat de man en ik net samenwoonden en ik merk toch wel dat onze smaak veranderd is in de loop van de tijd. Mijn streven was en is dan ook om de meeste van al deze recepten nog eens te maken en te bekijken of ze nog steeds in de smaak vallen. Recepten met pakjes en zakjes worden meteen geëlimineerd. Goed bevonden recepten (met een meerderheid van stemmen, 3 uit 4) zoek ik op op internet en sla ik op in mijn Pinterest account, en een heel enkele keer moet ik een foto maken van het recept omdat het op internet niet te vinden is. Het gevaar is natuurlijk dat de recepten ooit van het internet verdwijnen maar die kans acht ik niet zo groot en gebeurt het toch, dan is er ook geen man overboord.

Bij het uitzoeken van de recepten merk ik ook dat ik van sommige gerechten wel 3 of 4 verschillende recepten heb. Daar wil ik ook vanaf. Ik wil gewoon naar 1 appeltaart-recept, 1 lasagna-recept, 1 voor een goede basis-pastasaus, etc. Iets wat lekker is, is tenslotte de volgende keer ook weer lekker (vooral als je er al wat vaker mee geoefend hebt ;-)). En daarnaast is het toch ook veel fijner om uit te kijken naar iets waarvan je weet dat het lekker is. “Lekker mam, appeltaart! Huh, dit is anders! Ja, wel lekker hoor, maar die je normaal bakt is eigenlijk veel lekkerder”.

Ook de menu-weekplanning maakte ik eenvoudiger. In het weekend wordt er wat uitgebreider gekookt, maak ik altijd een speciaal toetje (voor 1 of 2 dagen, gelang de hoeveelheid) en bak ik wat lekkers. Doordeweeks maak ik makkelijker gerechten die meestal makkelijk op te warmen zijn omdat er dagen zijn waar de man en/of pubers op verschillende tijden aanschuiven in verband met werk, school of sporten. In het verleden stond ik nog wel eens 2x te koken of raakte ik in de stress omdat een gerecht meer tijd kostte dan van te voren bedacht (omdat ik altijd weer nieuwe onbekende recepten uitprobeerde).

Mijn door-de-weeks-planning ziet er inmiddels zo uit:

  • Maandag: aardappels, groente, vlees
  • Dinsdag: gerecht met rijst of mie
  • Woensdag: soep met iets erbij (zelfgebakken broodjes, pasteitjes, stokbrood met salade)
  • Donderdag: Pasta-gerecht
  • Vrijdag: makkelijk, zoals kant-en-klare pizza’s, friet of een maaltijdsalade

Zo hoop ik uiteindelijk op een aantal recepten uit te komen die gewoon altijd goed zijn. Het scheelt keuzestress, ik blijf niet met allerlei ingrediënten zitten die daarna praktisch nooit meer gebruikt worden en het maken van menuplanningen en boodschappenlijstjes wordt een stuk eenvoudiger. Ik vind koken en bakken heel erg leuk maar als je drie dagen achter elkaar mislukte recepten op tafel moet zetten gaat de lol er snel vanaf. Waarom ik dit jaren achter elkaar toch zo deed? Tja……koppigheid, gras wat aan de andere kant groener lijkt, niet kunnen kiezen…..noem het maar 😉 Dat doen we dus niet meer. Deze kok (en koekenbakker) gaat vanaf nu voor succesrecepten! Misschien dat mijn kinderen dan later nog kunnen zeggen: “Dat lasagnarecept van mijn moeder is de allerlekkerste!” in plaats van “Je weet bij mijn moeder nooit wat er in de lasagna kan zitten” 😉

 

Druk met de kat

Als eerste wil ik iedereen nog een mooi 2018 toewensen. Mag nog wel, toch?

Wij hebben een heerlijke kerstvakantie gehad. Iedereen was twee weken lang thuis: de man én de pubers. We lazen wat, we wandelden wat, we feestten wat en we ruimden wat op. Eigenlijk supersaai, maar het was goed. Oh ja, de man en ik gingen samen een dagje op stap, dat was lang geleden! Een dagje Rotterdam deden we, en ondanks dat het koud en nat was met sneeuwbuien hadden we een superleuke dag. Ik sloot Rotterdam al eerder in mijn hart, maar ook de man was om. We zijn helemaal geen stadsmensen maar Rotterdam doet me wat. Geen idee precies waarom, maar het is zo.

En toen was de vakantie ineens weer voorbij en toog iedereen weer met frisse tegenzin naar school en werk. En ik zou eens flink door het huis gaan werken, want meer dan bijhouden had ik in de vakantie niet gedaan.

Zou……ja, want tot nu toe komt er nog niet zo veel van terecht. Want onze bejaarde kat Tommie, die de hele vakantie genoot van alle aandacht, maakte ineens zo’n lusteloze indruk op maandagochtend. Hij kwam in eerste instantie niet uit z’n stoel, keek even later wel naar zijn eten maar raakte het niet aan, en had een hele rare trilling aan één kant van z’n koppie. Raar!

De rest van de dag lag ie wel weer rustig in z’n stoel te slapen. ‘s Avonds weer niets eten en de volgende ochtend ook niet. Omdat hij z’n droge brokjes ook niet aanraakte en ook niets dronk belde ik gisteren maar eens met de dierenarts en die vond het toch wel beter om even te laten controleren. Met een mak lammetje naar de dierenarts. Zo kende ik onze kat helemaal niet want meestal is hij daar toch redelijk in paniek. Op het eerste gezicht kom ze niets vinden: hart, klieren, tanden, gewicht, darmen, nergens pijn, alles leek oké. Hij had iets ondertemperatuur en ademde wat sneller, vond ze. Zelfs bloedafname liet ie gebeuren, dit wel onder enig protest maar toch, het ging.

’s Middags zou daar de uitslag van komen maar ook daar kwam niets raars uit. Z’n nieren waren ook prima en geen ontstekingswaarde te vinden. Tja, toen wist de arts het ook even niet meer. Thuis zat er nog steeds weinig leven in de kat. Hij plofde op het vloerkleed en kwam er niet meer vanaf.

Het advies van de dierenarts was om een nieuwe afspraak te maken voor de volgende dag en proberen ‘m wat kattenmelk te voeren. Ik toog naar de supermarkt voor kattenmelk en wat luxer nat voer maar ook dat raakte hij niet aan. Toch was er ‘s avonds ineens een opleving waarbij puber B hem een piepklein stukje kaas onder z’n neus hield. En ja hoor, hij at het op. De volgende stukjes werden weer steevast geweigerd, maar toch…..

En toen……kwam ie vanochtend ineens vrolijk aangehobbeld toen ik beneden kwam. En begon spontaan van het blikvoer te eten wat er nog onaangeroerd had gestaan de hele nacht. Nog niet heel veel, maar wat. Vers blikvoer werd verder weer genegeerd. Bij de kattenmelk keek ie me aan van “heb je dat zelf wel eens geprobeerd?’ Maar toen ik z’n water ververste begon ie spontaan te drinken.

Er zit wat meer leven in. Eten doet ie verder nog niet echt, op weer een klein stukje kaas na. Maar hij heeft al weer een paar keer water gedronken. De afspraak met de dierenarts belde ik af, ik kijk het nog even aan aangezien ze eigenlijk ook niet wist waar ze verder naar moest zoeken (ze schoof het een beetje af op haar collega die er vandaag zou zijn). Morgen is weer een dag.

En misschien is ie “gewoon een beetje ziek”, zoals puberdochter opmerkte. Of misschien is het gewoon een knorrig bejaard mannetje die heimwee heeft naar het gezelschap van puber B naast hem in de stoel. We zullen zien. Ondertussen ben ik er maar druk mee, en komt er van poetsen nog maar echt weinig van de grond. Ach, gelukkig zijn januari en februari hele lange maanden 😀